Bu teknik makale, Krantz GmbH’nin “Ticari Uygulamalar için Deplasmanlı Havalandırma – Genel Yerleşim Teknik Özellikleri” başlıklı orijinal dokümanının AGON Mekanik tarafından Türkçeye kazandırılmış halidir. Deplasmanlı havalandırma sistemlerinin tasarım prensipleri, yerleşim kriterleri ve hesap yöntemlerini kapsayan bu rehber; mekanik tesisat mühendisleri ve proje tasarımcıları için pratik bir başvuru kaynağı olarak hazırlanmıştır. Krantz ürünleri Türkiye’de AGON Mekanik distribütörlüğünde temin edilebilir.

Deplasmanlı Havalandırma Prensibi

Deplasmanlı havalandırmanın prensibi, hava besleme ünitelerinden çok düşük hızda ve türbülansta hava dağıtımına ve iç ısı kaynakları (kullanıcılar, aydınlatma, elektrikli ekipmanlar) tarafından oluşturulan doğal kaldırma kuvvetlerine dayanmaktadır. Deplasmanlı havalandırma, genellikle mekânları havalandırmak ve soğutmak amacıyla uygulanır. Özel tasarım deplasmanlı difüzörlerle mekânın ısıtılması da mümkündür.

Deplasmanlı havalandırma prensibi Şekil 1’de gösterilmektedir. İç hava sıcaklığından daha serin olan besleme havası, büyük yüzeyli bir deplasmanlı çıkıştan düşük momentum ve hız (tipik olarak u₀ ≤ 0,2 m/s) ile ve düşük türbülansta verilmekte; zemine yakın ince bir tabaka halinde mekân içinde kaymaktadır. Çıkış yüksekliğine ve besleme ile iç hava arasındaki sıcaklık farkına bağlı olarak besleme havası aşağıya doğru az ya da çok keskin biçimde akar. Hava akış hızı zemin düzeyinde, çıkıştan yaklaşık 0,5 ila 1,5 m uzaklıkta, tahliye hızı u₀’ı aşabilen bir maksimum değere (u_maks) ulaşabilir; ardından azalır ve bu sayede çıkışın yakın bölgesi dışında termal konfor sağlanır. Yakın bölgenin boyutu genel olarak çıkış türüne, hacimsel debi miktarına ve besleme ile iç hava arasındaki sıcaklık farkına bağlıdır.

Şekil 2, bir ısı kaynağında yayılan potansiyel hava kirleticilerinin (tütün dumanı) dağılımını şematik olarak göstermektedir. Hava kirleticileri, ısı kaynağının üzerindeki sıcak kaldırma kuvvetiyle tavana doğru taşınır ve büyük bölümü dönen havayla birlikte alınır. Yalnızca küçük bir yüzdesi hava geri akışıyla birlikte mekâna geri döner. Sonuç olarak, aşağı katmandaki temiz taze hava bölgesinde neredeyse hiç kirletici bulunmaz; kullanıcılar soluyacakları havanın büyük bölümünü buradan alır ve böylece yüksek bir hava kalitesi standardı sağlanır.

Şekil 1: Deplasmanlı havalandırma prensibi — alt duvar bölgesinden hava beslemesi örneği

Şekil 2: Kirlenmiş havanın yayılması — hava kirleticileri başlıca kullanıcılar, BT ekipmanları gibi ısı kaynaklarından üretilir

Gösterge:

u₀ = tahliye hızı

u_iç = kullanım bölgesindeki iç hava hızı

u_maks = maksimum hava hız

ıϑ_bes = besleme havası sıcaklığı

ϑ_iç = 1,1 m yükseklikteki iç hava sıcaklığı

ϑ_zem = 0,1 m yükseklikteki zemin yakını hava sıcaklığı

ϑ_dön = dönen hava sıcaklığı

Mekânda potansiyel hava kirleticilerinin tabakalaşmasına ek olarak, deplasmanlı havalandırma belirgin bir sıcaklık tabakalaşması da üretir; Şekil 3’teki örnek bunu göstermektedir. Zemin düzeyinde, zemin ısındığından ve biraz daha sıcak iç hava besleme havasıyla karıştığından hava sıcaklığı yükselir. Bu durum, buradaki hava sıcaklığının neden besleme havası sıcaklığından biraz daha yüksek olduğunu açıklar.

Isı kaynakları (kullanıcılar, BT ekipmanları vb.) üzerindeki kaldırma akışları içindeki hava sıcaklıkları daha yüksektir. Bu akışların dışında hava sıcaklığı, dönüş havasının sıcaklığının maksimum olduğu tavana doğru kademeli ve oldukça düzenli biçimde yükselir.

Bir deplasmanlı havalandırma sistemi için yerleşim gereksinimleri, kısmen mekânda seçilen ve/veya izin verilen sıcaklık dağılımına bağlıdır. Ölçütler şunlardır:

* Termal konforu değerlendirmek amacıyla oturan bir kullanıcının ayakları ile başı arasındaki sıcaklık farkı¹⁾

* İç soğutma yükünü hesaplamak için besleme ve dönüş havası arasındaki sıcaklık farkı

¹⁾ EN ISO 7730’a göre seçilen termal ortam kategorisine bağlı olarak

²⁾ Deplasmanlı havalandırma için tipik: Tu ≤ %25

Deplasmanlı Difüzörler İçin Yerleşim Teknik Özellikleri

Deplasmanlı difüzörlerin tam yerleşimi için aşağıdaki veriler gerekli veya göz önünde bulundurulması gereklidir:

a) Genel Proje Verileri

* Mekân taban alanı A

* Mekân yüksekliği H

* Havanın verileceği duvar uzunluğu

* Giderilecek soğutma yükü Q̇

* Besleme havası hacimsel debisi V̇_bes

* Minimum besleme havası sıcaklığı ϑ_bes min (genellikle 20 ila 21 °C)

* Gerekli iç hava sıcaklığı ϑ_iç

* Mekânda deplasmanlı difüzörlerın konumu (pencere parapeti, koridor duvarı, zemin bölgesi veya tavan)

b) Termal Konfor Gereksinimleri

* Kullanım bölgesindeki maksimum iç hava hızı u_iç

veya

Aşağıdaki tabloya göre iç hava sıcaklığı ve türbülans yoğunluğuyla ilişkilendirilmiş EN ISO 7730’a göre iç hava hızları:

* Difüzörlerın önünde, konfor gereksinimlerinin karşılanamayacağı daimî iş aktivitesi olmayan bölgelerde izin verilen maksimum yakın bölge

* Mekânda izin verilen ses basıncı düzeyi

c) Limit değerler

* Besleme ve iç hava arasındaki sıcaklık farkı: Δϑ_bes–iç  : –3 K … – 6 K

* Zemin yakını hava sıcaklığı: ϑ_zem ≥ 21 °C

* İç hava ile zemin yakını sıcaklığı arasındaki sıcaklık farkı: Δϑ_iç–zem ≤ 2 K

Ofislerde deplasmanlı havalandırma için maksimum besleme havası hacimsel debisi, alan kısıtlamaları nedeniyle genellikle 5,5 l/(s·m²) [20 m³/(s·m²)] ile sınırlıdır. Şekil 4, maksimum giderilebilir özgül soğutma yükü ile özgül hacimsel debi arasındaki ilişkiyi göstermektedir.

Şekil 4: Özgül besleme havası hacimsel debisine bağlı olarak maks. özgül soğutma yükü için kılavuz değerler

Uygulama alanları:

– Ofisler: 0–5,5 l/(s·m²) [0–20 m³/(h·m²)]

– Tiyatrolar, toplantı salonları ve endüstriyel binalar: 0–11 l/(s·m²) [0–40 m³/(h·m²)]

Geçerlik koşulları:

– Sıcaklık farkı Δϑ_bes–iç ≤ –3 K

– Sıcaklık farkı Δϑ_iç–zem ≤ 2 K

Sıcaklık Dağılımının Belirlenmesi

Deplasmanlı havalandırma ile ilişkili dikey sıcaklık gradyanı, Şekil 13’teki nomogram kullanılarak makul bir yaklaşımla belirlenebilir. Konforu değerlendirmek için gereken sıcaklıklarla birlikte aşağıdakiler okunabilir:

* Besleme ve dönüş havası arasındaki sıcaklık farkı Δϑ_bes–dön

* İç hava ile zemin arasındaki sıcaklık farkı Δϑ_iç–zem (sıcaklık gradyanı)

* Zemin yakını hava sıcaklığı ϑ_zem

Ek bir adım, giderilebilir özgül soğutma yükünün hesaplanmasını sağlar. Sonuçlardan herhangi biri (örneğin sıcaklık gradyanı veya özgül soğutma yükü) gereksinimleri karşılamıyorsa, konfor kriterlerini yerine getirmek amacıyla özgül hacimsel debi veya besleme ile iç hava arasındaki sıcaklık farkı için değerler değiştirilebilir ve karşılık gelen sonuçlar nomogramdan elde edilebilir.

Deplasmanlı Difüzörler Etrafındaki Yakın Bölge

Başlangıçta belirtildiği ve Şekil 1’de gösterildiği gibi, EN ISO 7730’daki konfor kriterlerini karşılamayan artmış iç hava hızları çıkış yakın bölgesinde meydana gelebilir. Bu nedenle, deplasmanlı difüzörler seçilirken yakın bölgeler göz önünde bulundurulmalıdır.

Komşu deplasmanlı difüzörlerın birbirini etkilemesi nedeniyle, tek bir deplasmanlı çıkışın veya bir çıkış dizisinin yakın bölgesi farklı biçimde değerlendirilmelidir.

Bir deplasmanlı çıkışın yakın bölgesindeki hız dağılımı genellikle çıkış geometrisine, tahliye hızına, hacimsel debiye ve besleme ile iç hava arasındaki sıcaklık farkına bağlıdır. Bu parametreler, çıkış tipine ve boyutuna bağlı olarak hız dağılımı üzerinde az ya da çok büyük bir etkiye sahiptir. Mevcut deplasmanlı çıkış tipleri şunlardır:

* Dairesel ve yarım dairesel deplasmanlı difüzörler, tekli yerleşim

* Dikdörtgen deplasmanlı difüzörler, tekli yerleşim

* Dikdörtgen deplasmanlı difüzörler, yükseklik H ≤ 500 mm, deplasmanlı çıkış bandı olarak

* Dikdörtgen deplasmanlı difüzörler, yükseklik H > 500 mm, deplasmanlı çıkış bandı olarak

* Bir sıra halinde yarım dairesel deplasmanlı difüzörler

* Zemin deplasmanlı difüzörlerı

* Tavan bölgesindeki deplasmanlı difüzörler

Bir deplasmanlı çıkışın önündeki iç hava hızlarının tutarlı bir değerlendirme yöntemi, ‘yakın bölge L₀,₂’ yerleşim değeri tarafından sağlanmaktadır.

Yakın bölge L₀,₂, çıkıştan L mesafesini ifade eder; bu mesafede hava hızı ortalama 0,2 m/s’dir.

Tekli Yerleşimde Dairesel ve Yarım Dairesel Deplasmanlı Difüzörler

Özellikle büyük çıkış yüksekliklerinde ve yüksek hacimsel debilerde, aşağı doğru akan daha soğuk besleme havasının tahliyesi üzerine ilk metre içinde iç hava hızı önemli ölçüde artar. Bu bölgede hava hızları 0,35 m/s’ye kadar çıkabilir. Ancak çıkış gövdesi tarafından oluşturulan radyal besleme havası akışı, hızın hızla azalmasına neden olarak daha büyük mesafelerde konfor koşullarının sağlanmasını mümkün kılar.

Yakın bölgeyi belirleyen iç hava hızları, bu hız ≤ 0,25 m/s olduğu sürece büyük ölçüde tahliye hızından bağımsızdır.

0,25 m/s veya altında bir tahliye hızı seçilirse, maksimum iç hava hızlarının u_maks ≤ 0,2 m/s olduğu yakın bölge L₀,₂, Şekil 5’teki grafikten yeterli doğrulukla okunabilir. Bu deplasmanlı difüzörler için yakın bölge L₀,₂, kendi eksenlerinden ölçülür.

Şekil 5: Tekli yerleşimde dairesel ve yarım dairesel deplasmanlı difüzörler için yakın bölge L₀,₂

Grafik: Hava çıkış hacimsel debisi V̇_A’ya karşı yakın bölge L₀,₂ (m cinsinden)

Sıcaklık farkı Δϑ_bes–iç: –1K, –2K, –3K

Birim: 30–2000 l/s | 100–7000 m³/h

Tekli Yerleşimde Dikdörtgen Deplasmanlı Difüzörler

Hava tahliyesi doğrusal olduğundan besleme havası, tahliye yüzeyine dik olarak akar ve yarım dairesel deplasmanlı difüzörlera kıyasla daha az radyal biçimde yayılır. Yakın bölge L₀,₂ Şekil 6’da gösterilmektedir.

Tahliye hızı ≤ 0,25 m/s olmalıdır.

Şekil 6: Tekli yerleşimde dikdörtgen deplasmanlı difüzörler için yakın bölge L₀,₂

H/B = 3, 2, 1,5, 1, 0,5 (H = çıkış yüksekliği, B = çıkış genişliği)

Birim: 30–600 l/s  |  100–2000 m³/h

Deplasmanlı Çıkış Bandı Olarak Dikdörtgen Difüzörler, H ≤ 500 mm

Bu çıkış tipinde yakın bölge, tahliye hızına ve çıkış yüksekliğine bağlıdır. Şekil 7’deki grafikten okunabilir.

Kullanım bölgesi hava çıkışından 800 mm’den itibaren başlıyorsa, maksimum özgül hacimsel debi çıkış yüksekliğinin bir fonksiyonu olarak Şekil 8’den okunabilir.

Şekil 7: H ≤ 500 mm dikdörtgen difüzörler için yakın bölge L₀,₂ (deplasmanlı çıkış bandı)

Şekil 8: 800 mm yakın bölge için çıkış yüksekliğine bağlı maksimum özgül hacimsel debi

Sıcaklık farkı: Δϑ_bes–iç = –2 K ve –3 KTahliye hızı u = 0,24 ve 0,25 m/s

Deplasmanlı Çıkış Bandı Olarak Dikdörtgen Difüzörler, H > 500 mm

H > 500 mm yüksekliğindeki dikdörtgen deplasmanlı difüzörlerda tahliye hızı, yaklaşık 2 m ve üzeri mesafelerde iç hava hızı üzerinde daha az etkilidir. Bu, esas olarak hacimsel debi ve besleme ile iç hava arasındaki sıcaklık farkından etkilenir.

Besleme havası tüm duvar boyunca veriliyorsa ve duvara yakın az sayıda ısı kaynağı varsa hava, engel veya ısı kaynaklarıyla karşılaşana kadar neredeyse sabit hızda doğrusal bir düzende akar.

Mekân duvarından yaklaşık 2 ila 4 m mesafede maksimum iç hava hızları, Şekil 9’da gösterildiği gibi sıcaklık farkına ve hacimsel debiye bağlı olabilir.

Deplasmanlı difüzörlerden 2 m’ye kadar mesafede hava hızları başlıca tahliye hızına bağlıdır; bu hız 0,25 m/s’yi aşmamalıdır. Düşük tahliye hızlarında ve daha büyük çıkış yüksekliklerinde hava daha dik aşağı akar ve sonuç olarak daha yüksek hızda akar. Bu nedenle çıkıştan 2 m’ye kadar olan bölgede sürekli çalışma yeri bulunmamalıdır.

Şekil 9: H > 500 mm dikdörtgen deplasmanlı çıkış bandı için iç hava hızına bağlı özgül hacimsel debi

Sıcaklık farkı: Δϑ_bes–iç = –1 K’dan –6 K’a

Konfor için: sıcaklık farkı –1 K ile –4 K arasında sınırlandırılmalıdır

Duvar Boyunca Bir Sıra Halinde Yarım Dairesel Deplasmanlı Difüzörler

Duvar boyunca bir sıra halinde birkaç yarım dairesel deplasmanlı çıkış yerleştirildiğinde, yaklaşık 3 m ve üzerinde akış düzeni dikdörtgen deplasmanlı çıkış bandından elde edilene benzer hale gelir (bkz. önceki bölüm). Bu mesafedeki iç hava hızları Şekil 9’dan okunabilir. Özgül hacimsel debi, toplam hacimsel debinin toplam çıkış genişliğine bölünmesine eşittir.

Duvara 3 m’ye kadar yakın bölgede iç hava akışı, tekil yarım dairesel ve dairesel deplasmanlı difüzörlerle karşılaştırılabilir. Ancak artan mesafeyle birlikte iç hava hızı, karşılıklı etki nedeniyle yalnızca Şekil 9’da verilen değerlere kadar azalır.

Zemin Deplasmanlı Difüzörlerı

Zemin deplasmanlı difüzörleri, yükseltilmiş zeminli veya zemin boşluklu mekânlar için tasarlanmıştır. Besleme havası yukarı doğru eğimli olarak verilir ve çıkıştan 0,5 m ötede zemine yakın bir tabaka içinde mekân içinde yatay ve radyal olarak yayılır.

Burada yakın bölge L₀,₂ yaklaşık 1 m’dir (çıkıştan itibaren). Mekân içindeki sıcaklık dağılımı Şekil 13’teki nomogramla belirlenebilir.

Şekil 10: Zemin deplasmanlı çıkışın hava akış düzeni Plenum + Zemin deplasmanlı çıkış

Yakın bölge L₀,₂ = 1 m

Tavan bölgesindeki deplasmanlı difüzörler

Deplasmanlı difüzörler aynı zamanda koridor duvarına, tavan altına veya tavan içine de yerleştirilebilir. Tahliye hızı 0,25 m/s’yi aşmamalıdır.

Tahliyenin ardından besleme havası, varsa duvara veya duvar mobilyasına yakın olarak aşağıya doğru akar ve zemine ulaşana kadar oda sıcaklığının 1 ila 1,5 K altına kadar ısınır. Zemin yakınında hava akışı normal bir deplasmanlı akıştır.

Besleme ve iç hava arasındaki maksimum sıcaklık farkı –6 K, besleme ve dönüş havası arasındakinin ise yaklaşık –8 K olabilir. Bu nedenle besleme havası minimum 16 °C sıcaklıkta verilebilir.

Kullanım bölgesindeki dikey sıcaklık gradyanı her zaman < 2 K/m olduğundan Şekil 13’te kontrol edilmesine gerek yoktur.

Hava akışının bu bölgede hızlandığından ve iç hava hızlarının > 0,25 m/s olacağından, hava çıkışının altına kalıcı kullanım yeri kurulmamalıdır.

Duvara veya tavana monte çıkıştaki dikeyden yakın bölge L₀,₂ yaklaşık 2 m’dir.

Şekil 11: Tavan bölgesine monte deplasmanlı difüzörlerle hava akış düzeni

Üstte: koridor duvarında  |  Altta: tavanda

Yakın bölge L₀,₂ = 2 m (her iki durumda da)

Diğer İç Hava Hızları İçin Yakın Bölgeler

Şekil 5 ve 6’da gösterilen L₀,₂ yakın bölgeleri, 0,2 m/s maksimum iç hava hızı için geçerlidir. Dikdörtgen, dairesel ve yarım dairesel deplasmanlı difüzörler için diğer izin verilen iç hava hızlarına (0,15 ila 0,3 m/s) ilişkin yakın bölgeler aşağıdaki denklemle hesaplanabilir:

Lu_X = L₀,₂ · 0,2 / u_X

Burada:

* Lu_X = maksimum iç hava hızı u_X için yakın bölge

* u_X = yakın bölge dışındaki maksimum izin verilen iç hava hızı (m/s cinsinden)

Örnek:

150 l/s [500 m³/h] hacimsel debili ve besleme ile iç hava arasındaki Δϑ_bes–iç = –3 K sıcaklık farkına sahip yarım dairesel bir deplasmanlı çıkış için, Şekil 5’e göre yakın bölge: L₀,₂ = 2,1 m’dir. Dönüştürüldüğünde, maksimum izin verilen iç hava hızı u_X = 0,25 m/s için yakın bölge:

L₀,₂₅ = L₀,₂ · 0,2/u_X = 2,1 m · 0,2/0,25 ≈ 1,7 m

Bu, çıkıştan yaklaşık 1,7 m ve üzerinde maksimum iç hava hızının u ≤ 0,25 m/s olduğu anlamına gelir.

Nüfuz Derinliği (Penetrasyon mesafesi)

Deplasmanlı havalandırma sistemleri tasarlanırken göz önünde bulundurulması gereken bir parametre, havanın mekâna penetrasyon derinliğidir. Temel gereklilik, besleme havası sıcaklığının oda sıcaklığını aşmamasıdır; aksi takdirde havanın mekâna yeterince derine nüfuz etmesi engellenir.

Yakın bölge dışında besleme havası, zeminin çok ince bir tabakasında akar (genellikle H < 200 mm yükseklikte). Yaygın ısı kaynakları bu yükseklikte çok az veya hiç kaldırma kuvveti oluşturmadığından, besleme havası hacimsel debisinin yalnızca küçük bir yüzdesi doğrudan yukarı hareket eder. Besleme havasının büyük bölümü mekân içindeki zemin boyunca karşı duvara kadar (ya da karşı duvardaki deplasmanlı difüzörlerden gelen karşı akışa kadar) kayar, yukarı doğru hareket eder ve yaklaşık 0,3 ila 1 m yükseklikte mekândaki ısı kaynaklarına geri döner (bkz. Şekil 1). Bu standart durum akış düzeninde nüfuziyet derinliği, mekân derinliğine eşittir.

Hacimsel debinin ısı kaynaklarına kıyasla çok düşük olduğu durumlarda (100 W başına < 7 l/s [25 m³/h]), nüfuziyet derinliği 4 ila 5 m’ye düşebilir. Zeminde engel (toplantı salonlarındaki sıkışık yerleşim düzeni gibi) veya ısıtılmış yüzey (yoğun güneş kazancı nedeniyle) yoksa 7 ila 10 m’lik nüfuziyet derinlikleri elde edilebilir. Nüfuziyet derinliği yeterli değilse, mekâna ilave deplasmanlı difüzörler yerleştirilmelidir (örneğin zemin deplasmanlı difüzörleri, sütunlara karşı veya karşı duvarda deplasmanlı difüzörler). Besleme havası akışının nüfuziyet derinliği ya da zemin deplasmanlı difüzörlerdeki kapsama yarıçapı yaklaşık 4 ila 5 m’dir.

İndüksiyon Ünitesi

Düşük yükseklikli dikdörtgen deplasmanlı difüzörler, mekâna tahliyeden önce ikincil hava (iç hava) ile besleme havasını bir miktar karıştırmak (daha yüksek soğutma yükü gidermek veya ısıtma fonksiyonu kazanmak üzere) bir indüksiyon ünitesiyle donatılabilir. Çıkış boyutlarına bağlı olarak toplam besleme havası hacimsel debisinin %50’sine kadar ikincil hava yüzdesi mümkündür. Böylece olağan 2 ila 3 K yerine birincil hava sıcaklığı, oda sıcaklığından yaklaşık 5 ila 6 K daha düşük olabilir. Bu sayede konfor koşulları korunurken daha yüksek bir iç soğutma yükü giderilebilir.

Teknik Yerleşim Dokümanları

Deplasmanlı difüzörlere ilişkin daha fazla ayrıntı (tasarım özellikleri, mevcut boyutlar, ses güç düzeyi ve basınç düşümü gibi) aşağıda listelenen ilgili Krantz ürün broşürlerinde yer almaktadır:

Çıkış tipi	Doküman referansı
Dikdörtgen deplasmanlı difüzörler	DS 4021
Dairesel ve yarım dairesel deplasmanlı difüzörler	DS 4022
Duvar deplasmanlı difüzörler	DS 4055
Tavan deplasmanlı difüzörler	DS 4079
Zemin deplasmanlı difüzörler	DS 4007, 4047, 4062
Oturma yeri deplasmanlı difüzörler	DS 4028
Basamak deplasmanlı difüzörler	DS 4054

Yerleşim Örneği

Şekil 12’deki gibi bir zemin planına sahip bir ofis alanı için dikdörtgen deplasmanlı difüzörler (bkz. broşür ref. DS 4021) ve aşağıda belirtilen proje verileri:

No	Parametre	Sembol	Değer
1	Taban alanı	A	70 m²
2	Mekân yüksekliği	H	3,5 m
3	Besleme havası sıcaklığı	ϑ_bes	20 °C
4	Sıcaklık farkı (besleme / iç hava)	Δϑ_bes–iç	–3 K
5	İç hava sıcaklığı	ϑ_iç	23 °C [3 + 4]
6	İç soğutma yükü	Q̇	2.570 W
7	Maks. özgül iç soğutma yükü	q̇_maks	≈ 37 W/m² [6 : 1]
8	Özgül hacimsel debi	V̇_öz	5 l/(s·m²) [Şekil 4]  =  18 m³/(h·m²)
9	Toplam besleme havası hacimsel debisi	V̇_top	350 l/s [1 · 8]  =  1.260 m³/h

Nomogramdan (Şekil 13):

No	Parametre	Değer
10	İç hava ile zemin yakını sıcaklık farkı Δϑ_iç–zem	1,4 K ¹⁾
11	Zemin yakını sıcaklık	21,6 °C
12	Besleme ile dönüş havası sıcaklık farkı Δϑ_bes–dön	–6 K
13	Gerçekte giderilebilir özgül soğutma yükü	≈ 37 W/m² ¹⁾

DS 4021 Broşüründen, Dikdörtgen Deplasmanlı Çıkış:

Bu yayından (Şekil 6):

20  Yakın bölge L₀,₂ ≈ 1,2 m  (V̇_A = 70 l/s [252 m³/h], H/B = 0,5 ve Δϑ_bes–iç = –3 K için)

¹⁾ Belirlenen değer gereksinimleri karşılamıyorsa, konfor kriterlerini yerine getirmek amacıyla seçilen özgül hacimsel debi veya sıcaklık farkı Δϑ_bes–iç değiştirilebilir.

Şekil 13: Sıcaklık gradyanı ve giderilebilir soğutma yükünü belirlemeye yönelik nomogram

Not: Nomogram, tipik ofis alanları ve toplantı odaları için deplasmanlı havalandırma sistemlerininyerleşim hesabına uygulanır. Özel yüzey kaplaması ve yük dağılımına sahip mekânlar içinyerleşim hesabı talep üzerine yapılabilir.

Konfor aralığı dışı: Δϑ_bes–iç = –1 K’dan düşük değerler

Türkçe çeviri: AGON Mekanik  agonmekanik.com